sn56.17[SNv,429]『無明経』(むみょうきょう、 Avijjāsuttaṃ、アヴィッジャー・スッタ)
一隅に座ったその比丘は、世尊にこう言った、
「尊者よ、『無明、無明』と言われます。
いったい尊者よ、何が無明でしょうか、
そしてどのくらいで無明に至った者となるのですか?」と。
「比丘よ、苦についての無智、苦の集起についての無智、苦の滅についての無智、苦の滅に至る行道についての無智。
比丘よ、これが無明と呼ばれる。
そしてこれをもって無明に至った者となる」と。
「それゆえ比丘よ、ここに『これは苦である』と専念され、『これは苦の集起である』と専念され、『これは苦の滅である』と専念され、『これは苦の滅に至る行道である』と専念されるべきである」と。
Ekamantaṃ nisinno kho so bhikkhu bhagavantaṃ etadavoca .
‘‘‘avijjā, avijjā’ti bhante, vuccati.
Katamā nu kho, bhante, avijjā;
kittāvatā ca avijjāgato hotī’’ti?
‘‘Yaṃ kho, bhikkhu, dukkhe aññāṇaṃ, dukkhasamudaye aññāṇaṃ, dukkhanirodhe aññāṇaṃ, dukkhanirodhagāminiyā paṭipadāya aññāṇaṃ .
ayaṃ vuccati, bhikkhu, avijjā;
ettāvatā ca avijjāgato hotī’’ti.
‘‘Tasmātiha, bhikkhu, ‘idaṃ dukkha’nti yogo karaṇīyo…pe…
‘ayaṃ dukkhanirodhagāminī paṭipadā’ti yogo karaṇīyo’’ti.
